SURAIYA

Suraiya was in haar kinderjaren goed bevriend met Raj kapoor en haar buurman Madan Mohan. Beiden waren altijd al onder de indruk van haar prachtige stem en haalden haar na veel aandrang over om deel te nemen aan een jongeren programma op All India Radio. De meest gerenommeerde componist van India, wijlen 'Naushad' was een fervent luisteraar van dat programma. Meteen bij het horen van Suraiya besloot hij haar muzikaal te begeleiden en haar te ondersteunen om te kunnen doorbreken als zangeres. Suraiya`s prachtige vertolking in zijn eerste film versterkte zijn indruk.

Hun synergisme in Sharda, Sanjog en Station Master en Kanoon overtuigde filmmaker Kardar ervan hoe geweldig mooi Suraiya kon zingen en acteren. Alle films waarin Suraiya acteerde en waarvoor Naushad de muziek componeerde werden door Kardar geregisseerd. Kardar bood haar een jarenlang contract aan. De resultaten van hun vruchtbare samenwerking zijn te bewonderen in de films Dard, Dillagi, Dastaan en Deewana. Het valt erg op dat deze drie grote talenten samen hebben gewerkt in films die met de letter D beginnen

In 1943 lanceerde Bombay Talkies Suraiya`s optreden in de film Hamari Baat doeltreffender dan in de films daarvoor. In deze film zong zij haar eigen liederen en werd zij bekend als de ' Singing Star Suraiya'. In die jaren waren Khursheed en Madam Noor Jehan enorm geliefd als actrices die hun eigen liederen zongen. Suraiya veroverde in korte tijd een hoog aanzien tussen deze sterren. Suraiya en Madam Noor Jehan maakten voor het eerst in 1944 de film Phool met elkaar. Net als in hun film Anmol Ghadi in 1946 werd Suraiya uitgekozen om een bijrol te vervullen. Haar voordeel was dat het ijzersterke rollen waren en in sommige opzichten bezienswaardiger dan de hoofdrollen. In de film Phool bewees Suraiya met haar bijrol en zang dat zij niet minder was dan Noor Jehan, wiens populariteit zelfs in die periode waarin mobiliteit nihil was, ver buiten India reikte. Suraiya wedijverde met de grootse zangeres Noor Jehan en bewees dat zij zelfs met een bijrol een vrees inboezemend concurent kon zijn. Anmol Ghadi was de grootste blockbuster van 1946 en zal ons altijd blijven herinneren aan de 'schepper van de beste muziek' wijlen Naushad en zijn twee vocalisten Madam Noor Jehan en Suraiya. Madam Noor Jehan was op haar best te horen in *Awaaz De Kahan Hai* - *Jawan Hai Mohabbat* - *Mere Bachpan Ke Saathi* - *Kya Mil Gaya Bachwan* en *Aaja Mere Barbaad Mohabbat Ke Sahare*. Ondanks de zojuist opgenoemde megahits van Madam Noor Jehan vergaarde Suraiya een enorme schare aan aanbidders met haar *Man Leta Hai Angdai* en *Mei Dil Men Dard Basa layi*. Vooral haar *Socha Tha Kya* werd een kassucces.

Na het definitieve vertrek van de onbeschrijflijk populaire Madam Noor Jehan naar Pakistan was Suraiya in India nog een van de weinige filmsterren die haar eigen liederen ten gehore bracht. Met haar vertrek gaf Madam Noor Jehan haar onbedoeld een krachtige steun in de rug. Suraiya werd overspoeld met duizenden verzoeken die normaliter geheid naar Madam Noor Jehan zouden gaan. Suraiya had als Singing Star geen concurrentie meer. Met haar uitstraling overmeesterde zij alle tegenwoordige en nieuwe talenten. Suraiya beschikte over de begaafdheid haar eigen liederen te kunnen zingen. Haar tijdgenoten zoals Kamini Kaushal en Nargis vergaarden hun populariteit mede dankzij de fluweel zachte stem van Melody Queen Lata Mangeshkar.

Suraiya behoort tot de gelukkigen die door het lot begunstigd werden om samen te werken met KL Saigal. In aanwezigheid van KL Saigal was Suraiya een liedje aan het repeteren voor film Chandragupta. Hij was meteen verkocht en was gegrepen door haar optreden tijdens een repetitie. Heel toevallig was KL Saigal op dat moment in de studio om een lied op te nemen voor zijn film Tadbir. Meteen vroeg hij de maker van die film Suraiya aan te nemen als heldin. Natuurlijk werd een suggestie van KL Saigal altijd ter harte genomen en zonder twijfels besloten de makers op aanraden van KL Saigal Suraiya een contract aan te bieden als heldin in film Tadbir. En wat een gelijk had KL Saigal. Niet alleen Suraiya`s droom om samen te werken met KL Saigal ging in vervulling, maar ook werd haar rol meer gewaardeerd dan KL Saigal`s optreden in die film.

Ook de componist van Tadbir wijlen 'Lal Mohammed' had zichtbaar plezier aan de smanwerking met Suraiya. Suraiya was spraakmakend in die film. De film zelf was geen succes, maar haar liedje *Jaag Ya Sonewale* trok nieuwsgierige toeschouwers naar de film.
Suraiya en KL Saigal werden onder de kijkers een bemind koppel. In snelle vaart verschenen de twee grote talenten in het jaar daarop in twee andere muzikale successen. Zij waren te bewonderen in Omar Khaiyam en Parwana. Haar prachtige *Jab Tumhi Nehin Apne* uit de film Parwana is een lied waarvan de ziel overal rond dwaalt en altijd aan Suraiya zal laten herdenken.

In de jaren 1948 en 1949 bereikte Suraiya het hoogtepunt in haar carrière met de films Dillagi en Badi Bahen. Met die twee films werd zij de best betaalde actrice van haar tijd. Haar prachtige lied ' Wo Paas Rahe Ya Door' in de film Badi Bahen werd een kaskraker en wordt beschouwd als een van haar mooiste nummers waar zij altijd door herinnerd zal worden. Haar sensationele Murli Wale Murli Baja uit de film Dillagi behoort tot een van haar bekendste successen. Het enige nadeel voor Suraiya was dat in de film Badi Bahen Melody Queen Lata Mangeshkar liederen zong voor de actrice ''Geeta Bali'' die in een bijrol figureerde en welke wereldwijd alle harten veroverden. Melody Queen Mangeshkar`s ' Chale Jana nehin' - ' Jo Dil Men Kushi' en Chup Chup Khade ho ' deden op een enorme manier afbreuk aan Suariya`s fantastische deelname aan de film. Niettemin zal Suraiya hoe dan ook altijd in vele harten blijven voortleven.

Al in de vroege ochtend dromden vele fans en vrijers samen voor haar woning. Onnoemelijk veel waren geobsedeerd van haar. Er was er zelfs een bij, die in hongerstaking ging in de hoop dat zij hem weldaad zou bewijzen door met hem te trouwen. Een andere kolderiek (in een waanwereld) kwam met een huwelijksstoet met vrolijke feestvierende volgelingen naar haar huis. Sommige gingen zelfs zover dat zij in hun tempels Suraiya`s foto tussen de goden plaatsten en haar vereerden als een godin. Velen aten niet voor dat zij haar eerbiedig aanbeden hadden. Straatmuzikanten verdienden enorm goed door haar liederen te zingen. Straatmuzikanten kwamen voor haar woning en zongen haar liederen. Suraiya`s oma en moeder waren daar erg mee ingenomen en voorzagen de muzikanten rijkelijk van aalmoezen.

Jammer genoeg bracht het begin van de jaren 50 erbarmelijke tegenspoed met zich mee. De meeste van haar filmen begonnen aan een stuk door te floppen. Het was haar samenwerking met Naushad die schitterende liederen voor haar componeerde en uiteraard haar hemelse stem dat haar overeind hield. Aan haar acteren scheelde niks. De filmen waarin zij te zien waren sprak men gewoon niet aan. In het privé leven had Suraiya sterke ontberingen te verduren. Suraiya had een liefdevolle verhouding met Dev Anand die haar ten huwelijk vroeg met een kostbare ring. Suraiya`s zeer streng gelovige oma opperde gewetensbezwaren tegen hun huwelijk. Suraiya`s oma was als de duivel tegen hun samenzijn en de aangeboden ring van Dev Anand kreeg een trieste plek in een diepe onrustige zee waar Suraiya`s oma dat kostbare juweel als vuil in dumpte. Maar haar liefde voor Dev Anand nam niet af. Hij was haar enige grote liefde. Haar redder. Zij ontmoeten elkaar voor het eerst in 1948 tijdens de sets van film Vidya. Suraiya was toen 19 jaar oud. Tijdens het verfilmen van Suraiya`s nummer 'Kinare Kinare Chale Jayenge', kapseisde het fregat waarop zij stond. Dev Anand waagde zijn leven in het diepe water om Suraiya uit de mond van de dood te halen. Suraiya betuigde hem haar erkentelijkheid en was ervan overtuigd haar metgezel in hem te vinden. Zij werden hals overkop verliefd op elkaar. Haar liefdes leven begon als een sprookje en eindigde als een ware hel. Suraiya`s oerconservatieve oma moest er niks van weten dat haar kleindochter in het echt zou treden met een Hindoe. Zij verbood Suraiya om telefonisch contact met hem op te nemen of liefdesbrieven met elkaar uit te wisselen. De strenge oma was zo star bekrompen dat zij Suraiya zelfs veterde om tijdens opnames met elkaar te communiceren. De hele affaire rondom Suraiya en Dev Anand werd besproken in clandestiene omgevingen met vrienden als Durgha Khote en Kamini Kaushal. Zij gingen door het vuur om geheime rendesvous voor de arme tortels te organiseren. Tijdens de opnames van film Jeet vroeg Dev Anand haar ten huwelijk en gaf haar een diamanten ring ter waarde van 3000 rupees. Het was een vorstelijk bedrag voor Dev Anand als opkomende ster - nieuweling.De jacht op een moslim echtgenoot voor Suraiya was in volle gang, maar trouwen was niet weggelegd in Suraiya`s lot. Ik geloof dat het niet echt om discriminatie ging, maar eerder onwetendheid. Suraiya`s oma en andere naasten waren goed bevriend met Hindoes. In die tijd deden zich geen gemengde huwelijke voor. Ook Jaddan Bai een grote ster uit de jaren 30 deelde Suraiya`s oma`s mening. Zij mengde zich en vond dat de huwelijk van Suraiya met Dev Anand bloedige opstand zou creëren. Enkele jaren daarna legde Dev Anand zich neer bij het treurige feit en trouwde met de adorabele Kalpana Kartik die eveneens een succesvolle actrice was. Uit respect voor haar oma die haar commandeerde buiten pijn en banden alle contacten met Dev Anand verbreken, besloot Suraiya zich nooit meer leven met een ander te binden en stierf ongehuwd.

Ondanks haar mislukte pogingen tot het aantreden naar het altaar, zette Suraiya haar carrière ongemoeid door. Haar vertolking in Mirza Ghalib bezorgde haar een baanbrekend carrière. Zij was meesterlijk en bewees dat zij de kunst van acteren volmaakt beheerste. In een melodramatische stemming zong zij 'Ye Na Thi Hamari Kismat' dat een van de meest bekende gedicht is van de legende Ghalib. Ook Kwinkeleerde zij Ghalibs bekende ' Nuktacheen Hai Gham -e- Dil'. Lustig als een lijster vocaliseerde zij ' Aah Ko Chahiye Ek Umar' en haar duet ' Dil -e- Nadaan Tujche Hua Hai' met charmeur Talat Mahmood werd waanzinnig geliefd. Haar gekweel in Mirza Ghalib was volgens vele componisten beter dan het werk Suraiya eerder presteert had. Ongelooflijk mooi vertolkte zij de poëzie`s van Ghalib die met die film gecelebreerd werd. Bharat Bhusan die met zijn vertolking in de huid kroop van Ghalib werd niet eens zo geacht als Suraiya. De toenmalige President van India 'Jwaharlal Nehru' uitte publiek met vleiende complimenten zijn lof voor Suraiya`s vertolking in Mirza Ghalib. Jawaharlal Nehru was zeer onder indruk en prees Suraiya voor een grote massa. Uit zijn hart stroomde de schone woorden dat Suraiya nieuw leven had geschonken aan de legende 'Ghalib'.

Samen met haar jeugdvriendje Raj Kapoor acteerde zij in film Dastaan. Raj Kapoor tergde haar voortdurend om haar donker getinte uitstraling en noemde haar schertsend ' Kallu' wat Zwarte betekent. Ook Suraiya was niet op haar mondje gevallen en had een bundel aan beledigende woorden in haar schat, waarmee zij Raj Kapoor terug plaagde. De twee mochten elkaar graag en namen de ‘namen’ niet serieus.In film Dastaan was Suraiya in de prachtige rol van een wees die het hart probeerde te veroveren van de held ( Raj Kapoor), maar wiens zus het licht niet gunde in de ogen van de arme wees. Met een zweempje ironie is dat vergelijkbaar met Suraiya`s eigen leven. De liederen van de film werden zeer populair. Vooral het wonder schone Weense walz 'Tarari Tarari' met M Rafi behoort tot de geliefste vrucht van haar schoot. Onder begeleiding van de prachtige klanken van een vleugelpiano zong Suraiya de lieflijke 'Ye Mausam Aur Ye Tanhai'. Het is een geschikte liedje om te beluisteren tijdens strenge wintermaanden wanneer er ongeduldig gewacht wordt op een geliefde. Suraiya tooide zich verder met meerder tiara`s in Dastaan zoals 'Naam Tera Hai Zuban Par - Ae Shama Too Bata - Aaya Mere Dil Men Too - Dhadak Dil - Nainon Men Preet hai - Dil Se teri Tasveer en Mohabbat Badhakar Juda Ho Gaye'.

In 1953 maakte Suariya film 'Waris' met Talat Mahmood. De muziek van die film was gecreëerd door wijlen Anil Biswas. Actrice wijlen Nadira was in dezelfde film te zien in een gemene rol. Nadira prees zichzelf hemelshoog dat zij de eer kreeg om met Suraiya te acteren. Nadira`s vader was enorme fan van Suraiya en ging herhaaldelijk naar de bioscoop op Suraiya`s 'Socha Tha Kya' te horen. Nadat het liedje afgelopen was verliet hij de bioscoop en verheugde zich op de volgende voorstelling enkel om dat clipje te zien waarin Suraiya dat liedje zong. In Waris heeft Suraiya een klankvolle duet met Talat Mahmood *Rahi Matwale* gezongen. Dit liedje heeft zij ook in een beeldschone soloversie gezongen. Ook zong Suraiya het mooie wiegeliedje *Taron ki nagari men*.

Anil Biswas en Suraiya continueerde hun werk dat erg hip en relevant bleek voor nieuwere generaties.
Een andere succesvolle zanger die ten tijde van Suraiya ook acteur probeerde te worden heeft samen met haar gewerkt in film Mashuqa dat in 1953 werd gemaakt.

Aap se pyar hua jata hai         film: Shama

Man dheere dheere gaye        film: Maalik

Chale dil ki dunia                    film: Dard

Dunia kya jane mera              film: Dillagi

Kale kale aaye badarva         film: Natak

Sham -e- bahar aayi              film: Shama Parwana

Diwali ki raat piya ghar         film: Amar kahani

Baat takun mein                     film: Naach

Too zara si baat pe                film: Mr. Lambu

Gulshan pe hai bahar             film: Jag biti

Hamen tum bhool                   film: Shair

Phir nain bawre bhar aye       film: Do dil

Aiso se jee lagaye koi            film: Dak bungalow

Kise maloom tha                     film: Vidya

Tum jo mile                             film: Lal Khunwar

Naina Diwane                          film: Afsar

Jalne ke siwa aur kya             film: Gajre

Kujch phool khile                    film: Jeet

Janewale zara                         film: Rangmahal

Kali ghata jao                          film: Shakti

Naya nainon men                    film: Singaar

Mere dil men awo                    film: Dunia

Seena pe mere barq                film: Lekh

Papi papiha re                         film: Parwana

Hothon pe kisi ka                    film: Sanam

Mere man uthe umangh          film: Mashuqa

Een lijst van haar films:

Rustom Sohrab         Waris         Rajput           Shaan     Shama

Mashuqa         Sanam     Amar kahani    Malik    Deewana    Afsar                                      Balam         Trolley driver             Goonj         Badi Bahen                    Bombay

Mr Lambu         Khubsurat       Dastan       Char din          Bilwamangal

Lal Kunwar     Kamal ke phool        Dillagi          Mirza Ghalib      Moti Mahal                     Khiladi    Duniya      Shama Parwana      Do sitare       Nili           Jeet

Lekh     Naach     Shair     Shayar   Singaar     Gajre     Aaj ki raat          Kajal

Pyar ki jeet          Rang Mahal         Shakti                Vidya    Bhataki maina                       Dak bangla      Dard       Do dil    Do naina          Naatak         Parwana                                 1857         Anmol Ghadi           Chehre    Jag biti         Main kya karoon

Phool        Tadbir            Hamari baat           Ishara                  Station master                      Tamanna         Taj Mahal         Kanoon    Miss 1985          Inaam                                     Kanchan                Resham            Noor –e- Arab        Hasrat      Urvashi                                 Samrat Chandragupta      Yateem

In een aantal filmen vormde zij een succesvolle team met de gebroeders Husnalal en Bhagatram. Ook met de oudere broer van Husnalal en Bhagatram heeft Suraiya samengewerkt. Persoonlijk vind ik dat haar samen werking met Husnalal en Bhagatram een perfecte team vormde. Was. Zij kleuren elkaars werk fantastisch. Maar goed over smaken valt er niet te twisten. Een exquitsiete collectie van mooie liederen dat getuigen van honingzoete lieflijkheid in haar stem, zijn naar mijn mening vooral in de liederen te vinden die Husnlal en Bhagatram voor haar gecomponeerd hadden zoals *Wo paas rahe ya door rahe*

Naushad creëerde juwelen in film Dillagi voor haar, waarvan het meest populaire *Muarwali wale murli baja* is. Wat heel ongewoon is, is dat Suraiya ook klassieke liederen heeft gezongen. De meeste klassieke liederen werden voornamelijk door de super Mangeshkar zussen gezongen. Omdat Suraiya haar eigen liederen zong, had zij ook klassiek moeten zingen. Compisten wisten dat Suraiya niet bekwaam was klassieke muziek en probeerden daardoor liederen te maken welke bij haar zou passen. SD Burman heeft haar in film Afsar een buitengewoon mooie klassiek liedje laten zingen *Manmor hua matwala* wat zeer zeldzaam beluisterd is. Ondanks Suraiya geen meester was in klassiek muziek heeft zij nooit een compositie geweigerd en zong tot grote verbazing van sommige componisten beter dan zij van haar verwacht hadden.

Suraiya`s liederen zijn nog steeds even populair als ze toen waren. Helaas heeft Suraiya net als alle grote zangeressen met nederige ogen moeten accepteren dat Melody Queen Lata Mangeshkar`s liederen populairder werden. Een grote voorbeeld is film Rustom Sohrab. Een Perzisch georiënteerde film waarin Suraiya in de rol van prinses Tehmina te zien was. Deze film dat in 1963 was gemaakt was tevens haar laatste film. In deze film heeft zij de onvergetelijke klassieker ' Yeh Kya Ajab Dastan Gayi' gezongen. Een mooie juweel waar zij zich mee kon beroemen. Zij zou als afscheid van het witte doek ‘Ye kya ajab dastaan’ als eeuwige herinnering kunnen na laten ware het niet dat Melody Queen Lata Mangeshkar ook die film zong. Hoe mooi Suraiya`s lied ook is en aangenaam klinkt in ieders oor, bood het geen weerstand aan de veelzijdigheid van de Mangeshkar zussen. Nightingale Asha Bhosle had bijzonder moeilijke Arabisch getinte liedje ' Ab Der Hui Wallah' voor Mumtaz in die film gezongen. Noch Suraiya noch een andere artiest kan tippen aan dat liedje. Dat liedje was al goed genoeg om alle andere vocalisten ( behalve Lataji) inclusief Suraiya in vergetelheid te doen raken. Maar het was Melody Queen Lata Mangeshkar`s ' Eye Dilruba Nazren Mila' die de ondergang werd van alle liederen in die film. Volgens de legendarische componist van die film Sajjad Hoesein behoort Melody Queen Lata Mangeshkar nummer tot haar mooiste meesterwerken dat nooit een andere artiest kan nazingen. Het is daarbij een lied met zeer moeilijke expressies dat enkel Lata Mangeshkar alleen kan zingen. Maar Suraiya`s pensioen na Rustom Sohrab had niks te maken met Melody Queen Lata Mangeshkar. Integendeel zelfs, de twee waren al jaren daarvoor dik bevriend en zagen elkaar regelmatig. Suraiya was ook een grote fan van Melody Queen Lata Mangeshkar. Maar de dood van haar vader Aziz speelde daar een grote rol in. Net als het haar jaren duurde voor zij over de dood van haar moeder in 1986 heen was. Suraiya die zich na deze film verre hield van de filmindustrie had zelfs voor Melody Queen Lata Mangeshkar die zij adoreerde een uitzondering gemaakt om haar tijdens een prijsuitreiking te vereren met een gouden trofee en welgemeende lofuitingen.

Suraiya had gewoon genoeg van de spotlights en wilde een rustige bestaan hebben. Helaas was dat haar nooit gegund. Fans bleven haar achter na volgen. Haar schoonheid was gewoon niet te vergeten of te vermijden. Suraiya kwam slechts op geselecteerde bijeenkomsten als dat van Melody Queen Lata Mangeshkar. Maar eenmaal Suraiya gezien te hebben was het gewoon onmogelijk te bedwingen haar niet tot last te zijn. Na Rustom Sohrab bleef zij een super ster ondanks zij niet meer te zien was op het witte zoek. Voor zij aan Rustom Sohrab begon had zij al te kennen gegeven dat zij haar carrière zou beëindigen. Suraiya`s voorkomen in publieke sferen werd sporadischer. Terwijl haar liederen overal te horen waren en steeds weer in nieuw geselecteerde cd `s voorkwamen, waardoor steeds nieuwe aanbidders geboren werden hield Suraiya zich op grote afstand van schijnwerpers. Zij weigerde zelfs interviews te geven. Haar woning 'Krishna Mahal' met haar hoge muren en enorme handbewerkte beglazingen aan de Marine Drive getuigden nog voor de leven legende die erin zetelde. Ze brak voor Eén maal haar zelfs opgedwongen ballingschap met een zeldzame verschijning tijdens de Screen Videocon Awards uitreikingen waar Sunil Dutt haar de Lifetime Achievement Award ter handen stelde. Stralend in een witte kledingdracht, getooid met onbetaalbare sieraden torste Suraiya zichzelf met de elegantie van een jongere dame dan zij was. Haar gracieuze bewegingen en haar sierlijke voorttrekken met haar benen getuigden nog van haar delicate stijl van dansen. Boven alles viel het meteen op na zelfs na veertig lange jaren haar stembanden totaal niet aangetast waren. Sidderend van emotie - Suraiya`s stem was vastgeklemd met emoties toen zij haar prijs in ontvangst nam. Suraiya sprak over haar lange associatie in de filmwereld en was diep geraakt dat de duizenden aanwezigen zich haar nog konden herinneren. Javed Jaffery de presentator tijdens de uitreiking, drong haar hartelijk aan te zingen of desnoods te neuriën, maar Suraiya sloeg dat af. Als een ster herinnert zij de betekenis van het laten leven van een legende. Heldinnen zijn op het witte doek vereeuwigd en het geheugen van het publiek moet altijd hetzelfde blijven.

Suraiya was een ster die de Indiase bevolking in complete waanzin stortte op een manier dat geen enkel andere ster dat kon. Met haar etherische schoonheid en verbluffende stem werd zelfs de president een vurige aanbidder van haar. Suraiya was dol op poppen. Zij vulde haar woning van allerlei soorten poppen van de wereld. Zelfs bij het bezoeken van haar naaste buren verkleedde Suraiya zich als een vorstin. Zij was in haar echte leven even gracieus als in filmen. Ze tutte zich graag op en was erg netjes. Na iedere maaltijd spoelde zij haar mond en bracht haar lippenstift opnieuw aan. Zij heeft altijd haar eigen tanden behouden die sprankelden als parels. Zelfs toen zij in het ziekenhuis lag vroeg zij om haar lippenstiften, nagellak en removers.

Suraiya hoefde vanaf haar huisdeur slechts drie stappen te nemen om bij haar auto te komen. Dat ging zelfs niet moeiteloos vanwege de enorme drukte en belangstelling bij haar woning. Een keer moest zij met de trein naar Ajmer om een film op te nemen. Het hele station liep over van de miljoenen fans. De regisseur van de film was daar aanwezig en vroeg haar te zwaaien naar de steeds groeiende massa mensen. Volgens hem was dat de enige manier om ze uit een te drijven. Suraiya stond bij de deur van de treincoupe te zwaaien. Tijdens het zwaaien vloog Suraiya’s sjaal met de wind mee in de menigte. De wanordelijkheden, die zich toen voor deden, zijn onbeschrijfelijk. Er ontstonden flinke rellen. Binnen enkele seconden verscheurde men haar sjaal in flarden. Iedereen wilde een stukje van Suraiya`s sjaal.

Tijdens haar carrière werd zij door haar moeder en oma op onchristelijke tijdstippen wakker gemaakt waar zij een hekel aan had. Na het beëindigen van haar carrière sliep ze tot wanneer het haar uit kwam en zelden kwam zij haar bed voor de middag uit. Ook begon zij zich te verlustigen aan rijst. Toen zij nog acteerde lette haar oma daar erg op, omdat zij vond dat rijst haar figuur zou benadelen. Meestal schotelde haar oma haar vegetarische gerechten voor, want zij vond dat zulke maaltijden haar figuur ten goede zou komen.

Op haar boekenplakken kon men eindeloze edities van Oxford woordenboeken vinden. Als Suraiya er tijd voor vond, bladerde zij uren lang in de woordenboeken en besteedde aandacht aan de juiste uitspraak van de woorden. PG Wodehouse en diverse andere klassieke schrijvers vonden een plaats op haar boekenplanken. Menig mensen dachten dat Suraiya lichtgelovig en analfabeet was. Daar was niets van waar. Suraiya was zeer zeker niet lichtgelovig en sprak verfijnd Engels. Suraiya kon mensen met een mond vol tanden verbazen met haar intelligentie.

Suraiya was de hoogst betaalde actrice van haar tijd. Als een acteur 25,000 rupee per film verdienden, kreeg zij een ton salaris. Als acteurs steeds groeiden en een salaris van 40.000 rupees ontvingen, kreeg Suraiya 2 ton. Suraiya had een zeer comfortabel leven.

Suraiya was verzot op The Bold And The Beautiful (serie) en mopperde eindeloos wanneer het niet in het weekend uitgezonden werd. Zoals bekend, ging zij zelden de deur uit en als ze dat deed, droeg zij altijd een burqa. Zij beantwoorde nooit de telefoon als die overging en als zij opnam sprak zij geen woord uit. Een ander moest eerst een gesprek beginnen. Suraiya genoot ervan om eenzelvig en afgezonderd te leven. Mensen konden uren lang aan haar deur bellen tot zij een ons zouden wegen, maar Suraiya zou niet opendoen tenzij men van tevoren telefonisch een afspraak met haar had gemaakt.

Naast poppen hield Suraiya ontzettend veel van antieke lampen. Zij hield ontzettend veel van kunstwerken en er waren diverse schilderijen en antieke werken in haar huis te vinden. Suraiya had het regelmatig over haar goede vriendin Nargis (top actrice) die enkele deuren verder woonde.

Suraiya was een sterke vrouw en had stevige botten. Tijdens het maken van film Taj Mahal, toen zij nog maar twaalf was, moest de gespierde Prithviraj Kapoor haar een trap af dragen. Dat hield hij slechts één keer vol en zei dat hij haar niet kon dragen.

Suraiya was een echte diva. Suraiya`s moeder genaamd Mumtaz Begum was een fantastische kokkin. Nadat zij overleed nam Suraiya een dienstmeisje die voor het eten zorgde. Suraiya was dol op de Chinese keuken en bezocht graag de China Garden (een restaurant) en de Willingdon Club in Mumbay. Suraiya kookte zelf nooit en wist niet eens water te koken.

In de laatste dagen van haar leven kwakkelde zij met haar gezondheid. Suraiya had enorm te kampen met diverse stoornissen van het hart. Ook was haar suikerspiegel gedaald en begon zij zich steeds meer suizelig te voelen. Suraiya belande in een coma en werd voor een intensieve behandeling 5 dagen lang opgenomen in het Harkishandas Ziekenhuis dat zich in het zuiden van Mumbay bevindt. Maar alle medicaties en kundigheid van behandelende artsen mocht niet baten. Suraiya`s verslechterende gesteldheid benam haar haar eetlust en ze had te kampen met weekheid. Maar ze kwam wel uit haar coma. Drie dagen ging het goed met haar en plots daarna kwam de smerige, genadeloze dood beslag leggen op haar leven. Zij belandde weer in een coma en genas niet meer aan haar aandoeningen. Suraiya kwam haar inzinking niet te boven en blies haar laatste adem uit om 5 voor half 10 in de ochtend van 31 januari 2004. Het stoffelijk overschot van Suraiya werd door naaste vrienden en familie leden vanaf haar woning 'Krishna Mahal' afgedragen naar het Chandanwadi begraafplaats waar zij plechtig bijgelegd werd in het familiegraf.